Leki na alergię – podstawy

Alergia jak nam wiadomo to inaczej uczulenie, nadwrażliwość organizmu na kontakt z obcą substancją (alergenem), zwłaszcza trawą, pyłkami kwiatowymi, pokarmem, kurzem, roztoczami czy niektórymi metalami np. niklem.

Na początek trzeba zaznaczyć, że do alergologa potrzebne jest skierowanie od lekarza pierwszego kontaktu. Doświadczony specjalista prawie w 100 proc. już na podstawie wywiadu i badania lekarskiego potrafi rozpoznać alergię wziewną. Ale żeby potwierdzić wstępną diagnozę i przekonać się, co właściwie nas uczula, trzeba będzie wykonać testy. Wynik badania pozwoli też ocenić stopień nasilenia alergii. Jeśli do niego dojdzie, przeciwciała IgE połączą się z alergenem i zacznie się ostra walka. W efekcie naruszone zostają błony komórkowe i uwalniają się związki prozapalne, m.in. histamina. To właśnie te substancje stoją bezpośrednio za reakcją alergiczną, czyli np. dusznościami, łzawieniem, katarem, wysypką. Uważa się, że alergie mogą być skutkiem życia w zbyt sterylnych warunkach. Przesadne dbanie o higienę sprawia, że układ immunologiczny nie ma okazji walczyć z prawdziwym wrogiem, np. chorobotwórczymi grzybami czy bakteriami, i reaguje na substancje bezpieczne dla człowieka. Normalnie organizm uczy się obrony przed szkodliwymi dla niego substancjami poprzez doświadczenie – gdy je napotka – walczy i zapamiętuje jednego przeciwnika za drugim. Przez dziesiątki lat, nauki medyczne wykorzystały ten mechanizm przy okazji szczepień wszczepiając ludziom immunologiczną „pamięć” choroby. Reakcje alergiczne mogą wystąpić po tym jak układ odpornościowy mylnie nauczy się rozpoznawać obce substancje (alergeny) jako potencjalnie szkodliwe. Przyjrzyjmy się przykładowi. W okolicy wyrasta roślina, której pyłki przenoszone są w niewidzialnej dla oka chmurze i trafiają do organizmu dziecka, którego ciało nigdy przedtem nie było narażone na działanie tej substancji. Leki antyalergiczne różnią się składem. W przypadku alergii ważna jest nie tylko substancja czynna, ale też inne składniki. Bez recepty można kupić preparaty, których działanie ogranicza się do łagodzenia objawów – świądu skóry, pieczenia oczu czy kichania (np. wapno) – oraz takie, które blokują receptory histaminowe odpowiedzialne za wczesną fazę reakcji alergicznej (np. Allertec, Alerzina). Ważne jest także to, skąd wchłaniana jest substancja czynna (np. z przewodu pokarmowego), w jakim czasie osiąga maksymalne stężenie we krwi i jak jest wydalana. To zaledwie kilka przykładów różnic między środkami przeciwko alergii.
Polecamy blogi o alergii:
cetyryzyna
na alergię
na alergię
cetyryzyna

A teraz dziecięce alergiczne choroby – jak zapobiegać?
Dobór kuracji zależy od nasilenia alergicznego nieżytu nosa. Gdy dolegliwości trwają kilka tygodni i nie są uciążliwe, ulgę przyniosą doustne leki antyhistaminowe (zaierające np. cetyryzynę lub loratadynę) oraz preparaty do nosa i oczu o działaniu miejscowym. Ale jeżeli alergia daje się porządnie we znaki, trzeba rozważyć odczulanie. Tę metodę terapii można stosować tylko u osób z alergią wziewną IgE-zależną (ok. 80–90 proc. przypadków). Choroby alergiczne stanowią jeden z ważnych problemów społecznych naszych czasów, który dotyka prawie 30% dzieci na całym świecie. Znaczącą rolę odgrywają działania profilaktyczne, służące ochronie i zachowaniu zdrowia dzieci, m. in. karmienie piersią w pierwszych miesiącach życia nowo narodzonego człowieka. Choroby alergiczne stanowią jeden z ważnych problemów społecznych naszych czasów, który dotyka prawie 30% dzieci na całym świecie. Alergia nadal pozostaje zjawiskiem nie w pełni rozpoznanym i budzącym zainteresowanie wielu przedstawicieli środowiska medycznego. Nie zawsze mamy możliwość ochrony swojego dziecka przed alergenami. Jednak mądre i rozważne postępowanie rodziców pozwala znacznie obniżyć ryzyko wystąpienia chorób alergicznych u ich dzieci. Bardzo często alergia pociąga za sobą astmę alergiczną. To przewlekła choroba dróg oddechowych, która uaktywnia się po zetknięciu się chorego z alergenem. Ta konfrontacja powoduje zwężenie dróg oddechowych i zapalenie oskrzeli, co skutkuje problemami z oddychaniem (dusznościami) i napadami świszczącego oddechu i kaszlu. Co prawda astmy nie da się całkowicie wyleczyć, ale można spowodować jej uśpienie. Najskuteczniejszymi lekami na tę dolegliwość są sterydy wziewne, które stosowane regularnie zapobiegają atakom astmy. Bardzo dobre efekty daje także terapia skojarzona, czyli podawanie sterydów razem z lekami rozkurczowymi – takie leczenie skutecznie usypia chorobę, dzięki czemu astmatyk może prowadzić normalny tryb życia. Ze względu na pewne czynniki genetyczne system odpornościowy dziecka nadmiernie reaguje na zagrożenie wytwarzając duże ilości przeciwciał. Kilka przeciwciał przyczepia się do komórek nosa dziecka i trafia do górnych dróg oddechowych. Komórki te (tzw. komórek tuczne lub mastocyty) zawierają silne związki zwane mediatorami, z których najbardziej znane są histaminy. Później, gdy dziecko wdycha ten sam rodzaj pyłku ponownie, białka wiążące pyłku przywiązują się do specjalnie zaprojektowanych przez organizm dziecka przeciwciał na powierzchni komórek tucznych. To wywołuje swoisty wybuch, w którym dochodzi do uszkodzenia otaczających tkanek. Wynik to powszechnie znane objawy alergii – kichanie, ból głowy, łzawienie oczu. Alergia może przybierać różne formy: pokrzywka, zapalenie skóry, astma czy katar sienny. Uczulenie czyli odpowiedź alergiczna świadczy o tym, że zaistniał już wcześniej kontakt z alergenem, podczas którego doszło do procesu prowadzącego do rozwoju nadwrażliwości. Podatność na uczulenia jest w wielu wypadkach uwarunkowana genetycznie. Najczęściej występuje alergia oddechowa, alergia pyłkowa, rzadziej alergia pokarmowa. Na skutek alergii dochodzi także do zmian skórnych: wyprysku atopowego, zapaleń skóry i pokrzywki. Choroby alergiczne górnych dróg oddechowych obejmują w niektórych krajach ponad 30% populacji (Anglia 37%, USA 34%). Podobnie też choroby alergiczne skóry występują u ponad 20% populacji. Dotyczy to szczególnie dzieci. Do chorób alergicznych zaliczamy rhinitis, sinusitis, astma, hypersensitivity pneumonitis, (zewnątrzpochodne zapalenie pęcherzyków płucnych), zapalenie spojówek, pokrzywki, kontaktowe i atopowe zapalenie skóry, obrzęki naczynioruchowe (angioedema), alergiczne i migrenowe bóle głowy oraz niektóre choroby przewodu pokarmowego. W większości tych jednostek chorobowych mamy do czynienia ze wzrostem poziomu totalnych i swoistych IgE. Pojęcie chorób alergicznych jest znacznie szersze niż chorób atopowych. Te ostatnie są mediowane przez IgE. Natomiast wiele chorób alergicznych jest IgE-niezależnych.

Leczenie
W przededniu szczepienia trzeba zażyć lek antyhistaminowy – zmniejsza odczyny poszczepienne i zwiększa skuteczność szczepionki. W przypadku odczulania całorocznego najpierw co 7–14 dni dostaje się coraz większą dawkę alergenu. Gdy organizm nauczy się tolerować substancję, którą dotychczas zwalczał, co 4–6 tygodni trzeba brać dawkę podtrzymującą. Trwa to 5 lat, a w miarę poprawy stanu zdrowia lekarz stopniowo ogranicza leki przeciwalergiczne, choć nie zawsze udaje się odstawić je całkowicie. W niektórych sytuacjach zleca się odczulanie sezonowe. Trzeba je zacząć 2–3 miesiące przed pyleniem rośliny, która uczula, i zakończyć na 1–2 tygodnie, zanim pyłki pojawią się w powietrzu. Co 7–14 dni podaje się wzrastającą dawkę szczepionki (8–12 zastrzyków). Potem robi się przerwę do następnego roku. Kurację powtarza się przez 5 lat według takiego samego schematu.

Przyczyny alergii
Jak dotąd nie udało się nauce wyjaśnić, w jaki sposób skłonność do alergii jest dziedziczona, ale niewątpliwie jest ona uwarunkowana genetycznie. Wiadomo jednak na pewno, że możliwość rozwinięcia się choroby alergicznej jest ściśle związana z występowaniem takiej choroby teraz lub w przeszłości u rodziców i rodzeństwa. Jeśli żadne z rodziców ani nikt z rodzeństwa nie ma ani nie miał alergii wówczas ryzyko wynosi jedynie ok. 10%. Jeśli jedno z rodziców lub rodzeństwa ma alergię, to ryzyko wynosi już ok. 20-40%, jeśli natomiast oboje z rodziców mają ten sam rodzaj choroby alergicznej (np. uczulenie na pokarm lub kurz), to ryzyko wystąpienia alergii u ich dziecka podnosi się do około 50-80%. Zależność ta była dość trudna do określenia, bo często może się zdawać, że nikt w rodzinie chorego nie jest alergikiem. W praktyce często taka osoba występuje, choć może nie mieć świadomości swojej alergii, gdyż choroba jest albo bardzo dyskretna, albo w ogóle się nie ujawniła. Uwalnianiu mediatorów towarzyszy zwiększenie oddychania komórek układu odpornościowego, w wyniku czego następuje wytwarzanie aktywnych pochodnych tlenu, z których powszechnie znany jest nadtlenek wodoru. Powodują one śmierć komórek wraz z ich zawartością. Zjawisko to ma szczególne znaczenie przy zwalczaniu zakażeń wewnątrzkomórkowych np. infekcji wirusowych, ale pozbawione kontroli może doprowadzić do zniszczenia życiowo ważnych narządów: trzustki, nerek, nadnerczy, wątroby, mięśnia sercowego, itp. Identyczne produkty aktywacji tlenu pojawiają się również w przypadku nadwrażliwości na niektóre metale ciężkie. Najbardziej znane są odczyny po iniekcji żelaza powodujące nieuzasadniony lęk przed ich stosowaniem przez osoby nie znające mechanizmu tej reakcji. W organizmie człowieka wytwarzanie substancji prozapalnych jest regulowane przez mechanizmy wewnątrzustrojowe, zależne nie tylko od czynników genetycznych, ale i żywieniowych. Dlatego w każdym przypadku długotrwałych i powtarzających się odczynów alergicznych należy wykonać badania biochemiczne, które pomogą ustalić sposób wyeliminowania, lub przynajmniej osłabienia działania biochemicznych czynników sprzyjających rozwojowi tych stanów chorobowych. Takie działanie przyczynowe pozwala na zmniejszenie, lub niekiedy nawet zaprzestanie stosowania silnie działających syntetycznych leków przeciwalergicznych. Mamy tutaj sytuację podobną jak z roślinami, które można utrzymać przy życiu przez spryskiwanie liści, ale prawidłowy rozwój zapewnia podlewanie. Ale istnieje jeden warunek. To nie są antybiotyki, gdzie dla uzyskania wyleczenia wystarcza kilka dni. Niezależnie od tego, czy nieprawidłowe proporcje czynników prozapalnych i przeciwzapalnych wynikają z uwarunkowań genetycznych, czy tylko żywieniowych, dla uzyskania maksymalnego i trwałego efektu potrzeba wielu miesięcy a nawet lat i stosowania i to nie jednej substancji, lecz zespołu czynników ściśle ze sobą współdziałających. Z moich własnych badań z zakresu farmakodynamiki, wykonanych na bardzo dużym materiale doświadczalnym wynika, że niektóre kompozycje lecznicze cechują niezgodności zmniejszające efekt ich działania. Myślę, że jest to wynikiem niedostatecznej wiedzy z zakresu fizjopatologii u technologów zakładów farmaceutycznych i naśladownictwa wynikającego z walki konkurencyjnej. Dlatego dane producenta nie mogą w żadnym razie stanowić jedynego źródła informacji. Jest rzeczą oczywistą, że przy tak różnorodnych objawach, mechanizmach chorobowych i narządach nimi dotkniętych, samodzielne rozpoznanie i samoleczenie chorego na podstawie reklam leków nie tylko nie może być skuteczne, ale nawet doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia. Efektywne i zgodne z zasadą, że „po pierwsze nie należy szkodzić”, postępowanie terapeutyczne często wymaga współpracy lekarzy różnych specjalności: alergologa pulmonologa, dermatologa/alergologa, dermatologa/ pediatry w przypadku dzieci, a niekiedy również laryngologa, gastrologa i nefrologa.

Choroby alergiczne skóry
Alergia skóry jest chorobą przewlekłą, charakteryzującą się zanikami i nawrotami stanów zapalnych. To nabyta, zmieniona odczynowość na konkretny alergen. Większość ludzi posiada skórę wrażliwą, to znaczy taką która może stać się źródłem różnych dolegliwości. Pokrzywki, wysypki czy też wypryski bardzo często są powiązane z reakcjami alergicznymi. Mimo, że alergii na konkretne czynniki czy też choroby alergicznej nie dziedziczymy, to często zdarza się, że skłonności są rodzinne. Także zadziwiający, ale równie częsty jest fakt, że uczula nas substancja, potrawa itp. z którą już wcześniej często się spotykaliśmy. A właśnie po latach kontaktów z tym czynnikiem wytworzyliśmy mechanizm broniący nas przed nim, ujawniający się zmianami skórnymi. Alergenem możemy nazwać każdy antygen pochodzący z zewnątrz, zdolny do wywołania reakcji alergicznej. Zaliczają się tutaj substancje pochodzenia roślinnego, zwierzęcego, związki chemiczne, metale itd. Alergeny można podzielić na: wziewne (kurz), pokarmowe, kontaktowe (wywołujące reakcję uczuleniową po zetknięciu ze skórą), leki.
Najczęstsze alergeny to:
• truskawki,
• czekolada,
• jaja,
• orzechy,
• skorupiaki,
• mleko,
• kosmetyki,
• środki owadobójcze i różnego rodzaju detergenty,
• tkaniny,
• substancje roślinne,
• roztocza,
• sierść zwierząt,
• pasożyty – na przykład owsiki,
• związki chemiczne,
• kurz,
• metale.

Atopowe zapalenie skóry
To choroba charakteryzująca się wieloletnim przebiegiem i występującym w trakcie jej trwania świądem. Najczęściej pojawia się u dzieci między 6 miesiącem a 5 rokiem życia. Do jej objawów należą: zaczerwienienia skóry w okolicach łokci i kolan, suchość skóry, podwyższony poziom IgE ( przeciwciał – immunoglobulin klasy E). Przyczyn tej choroby może być wiele i nie są one do końca znane. U dzieci na pewno mają związek z alergiami pokarmowymi. Główne alergeny to: mleko, orzechy, jaja (głównie białko), ryby i kakao. Ryzyko wystąpienia choroby u dziecka zwiększa się, gdy rodzice też mają alergię. W przypadku obojga rodziców chorujących, prawdopodobieństwo wystąpienia jej u dziecka wzrasta o 75%, gdy choruje tylko jeden o 50%. Gdy osoba jest już chora, objawy nasilają się poza zetknięciem z alergenami żywnościowymi, także w przypadku kontaktu z alergenami wziewnymi, takimi jak: kurz, sierść zwierząt, roztocza i pyłki. Jeszcze kilka lat temu chorym z atopowym zapaleniem skóry odradzano kąpiele w wannie. Za lepszy uważano szybki prysznic – skóra krócej kontaktuje się z wodą, przez co nie dochodzi do przesuszenia. Teraz dermatolodzy twierdzą, że codzienna 5-10-minutowa kąpiel w wannie nie tylko nie szkodzi skórze atopowej, ale może wręcz podziałać na nią leczniczo. Wszystko zależy od tego, czego dodamy do wody. Do kąpieli można wsypać parę łyżek płatków owsianych – doskonale zmiękczają skórę. Świąd zlikwiduje natomiast kąpiel w galaretce z siemienia lnianego lub krochmalu z mąki ziemniaczanej. Podstawą jest oczywiście eliminowanie ze swojego życia alergenów zarówno pokarmowych jak i wziewnych. Poza tym stosuje się różne preparaty o działaniu przeciwświądowym i przeciwzapalnym. Leczenie opiera się także na używaniu preparatów chroniących skórę – nawilżających i natłuszczających, aby polepszyć jej funkcje obronne.

Pokrzywka
To najczęściej występująca choroba alergiczna skóry. Można wyróżnić kilka odmian pokrzywki, jednak wspólną cechą wszystkich rodzajów jest występowanie bąbla pokrzywkowego, pierwotnego wykwitu mogącego przyjmować różne kształty i rozmiary. Do tej pory powstało wiele podziałów pokrzywek, jednym z nich jest podział ze względu na patomechanizm:
alergiczna – związana z IgE i nie związana z IgE, niealergiczna. Pokrzywkę można również podzielić na :
pokrzywkę ostrą – wywołują ją leki, alergeny pokarmowe i wziewne. Objawem towarzyszącym zmianom skórnym może być ból brzucha,
przewlekłą – występuje rzadziej niż pokrzywka ostra i dotyczy zazwyczaj dorosłych, częściej występuje jako postać niealergiczna, może być związana z zakażeniami układu pokarmowego. Charakteryzuje się szybkim zanikaniem zmian pokrzywkowych po usunięciu alergenu,
kontaktową – zmiany ograniczają się do miejsca działania czynnika (alergenu), wykwity pojawiają się w kilka minut po kontakcie, alergeny: sierść zwierząt, ukąszenia owadów, leki, lateks, pokarm, rośliny,
cholinergiczna – nadwrażliwość na acetylocholinę, zmiany pokrzywkowe pojawiają się po pobudzeniu układu nerwowego , bąble umiejscawiają się w górnej części tułowia,
fizykalną – z zimna – przez wyziębienie ciała; cieplna – bardzo rzadko występuje – pojawia się po miejscowym ogrzaniu w temp. 38-45 stopni przez 5-10 minut; świetlna – także rzadka postać, powstaje pod wpływem oświetlenia promieniami słonecznymi o długości fali do 290 nm,
dermografizm – pokrzywka wywołana mechanicznie przez silne otarcie lub ucisk. Może być też objawem silnych przeżyć psychicznych. Charakteryzuje się długotrwałym przebiegiem – może trwać latami. Zmiany często mogą rozprzestrzeniać się poza obszar działania czynnika mechanicznego,
Urticaria vasculitis – odmiana pokrzywki przewlekłej, towarzyszyć jej mogą bóle kości i stawów, czasami także bóle brzucha, bąble utrzymują się dłużej niż przy innych odmianach, chorobę posurowiczą.
Na samym początku pojawia się bąbel pokrzywkowy – może mieć postać różowego lub porcelanowobiałego obrzęku, objaw ten szybko się pojawia, ale również bardzo szybko znika. Powstaje w wyniku zwiększonej przepuszczalności naczyń. W następstwie pojawić się może twardy guzek, często bywający bolesny w dotyku. Przyjmuje on rożne kształty, ale zawsze posiada wyraźne granice. Bąble pokrzywkowe pojawiają się w różnych miejscach na całym ciele, czasem osiągają bardzo duże rozmiary.

Pokrzywce może towarzyszyć obrzęk błon śluzowych w jamie ustnej, drogach oddechowych i głośni.
Leczenie pokrzywki prezentuje się następująco:
• pokrzywka z zimna lub ciepła – środki uspokajające,
• cholinergiczna – ketotifen, środki uspokajające,
• przewlekła – środki przeciwhistaminowe, środki uspokajające.
• najskuteczniejszą metodą leczenia jest unikanie substancji alergizujących, jednak kiedy bywa to niemożliwe stosuje się farmakoterapię,
• przypadku pokrzywki ostrej stosuje się środki przeczyszczające, witaminę C i wapń – alergie pokarmowe,

Większość alergii, zwłaszcza tych pokarmowych, ujawnia się już w trakcie wczesnego rozwoju. Prawdopodobnie ważną role odgrywa tutaj karmienie piersią. Udowodniono bowiem, że dzieci karmione tylko piersią przez pierwsze miesiące życia w porównaniu do dzieci, którym wprowadzono do diety pokarmy sztuczne lub całkiem zastąpiono mleko matki pokarmem sztucznym rzadziej zapadają na alergie. Dlatego tak ważne w rozwoju każdego człowieka jest mleko matki, zaleca się aby dzieci były nim karmione do 6 miesiąca życie. Pokarmy sztuczne można wprowadzać powoli od 5 miesiąca życia dziecka. Bardzo ważnym czynnikiem zapobiegawczym jest także dieta kobiety w czasie ciąży i w trakcie karmienia piersią. Powodem jest przedostawanie się alergenów z żywności np. mleka krowiego lub jaj do mleka kobiety karmiącej, dlatego warto wyeliminować pewne produkty z diety.

Alergia na sierść zwierząt
Alergeny znajdujące się w sierści, moczu, ślinie, piórach i naskórku zwierząt są niezwykle silne. Najsilniejszy i najbardziej rozpowszechniony jest alergen koci. Utrzymuje się w mieszkaniu przez długi czas, nawet wtedy, gdy kot już w nim nie przebywa. Wśród psów zdolność do wywoływania uczuleń zależy w dużym stopniu od rasy (psy śliniące się częściej wywołują uczulenia). Alergenne są również drobne gryzonie: chomiki, świnki morskie, myszy.Szczególnie agresywne alergeny zawiera ich mocz, ponieważ zwierzęta te wydalają z nim znaczną ilość białek, a właśnie białko jest odpowiedzialne za alergię. – Chodzi o fragmenty białek, nazywane epitopami. Jesteśmy już w stanie je wydzielić – tłumaczy prof. Karina Jahnz-Różyk. – To szansa na skuteczniejsze leczenie właścicieli zwierząt.

Roztocza i grzyby
W klimacie umiarkowanym obok pyłków, decydującym alergenem są roztocza kurzu domowego. Są one odpowiedzialne za całoroczne (przewlekłe) zapalenia alergiczne górnych dróg oddechowych, astmy i atopowe zapalenie skóry. Unikanie (karencja) kontaktu z roztoczami znacznie zmniejsza objawy chorobowe. Szczególnie w klimacie umiarkowanym odpowiedzialne są trzy gatunki: Dermatophagoides farinae, Dermatophagoides pteronyssinus i Euroglyphus maynei. Natomiast w klimacie tropikalnym dominuje Blomia tropicalis. Jest to tzw. roztocz magazynowy (storage mites). Inne rzadsze źródła alergenu roztoczowego to: Glycyphagus domesticus, Lepidoglyphus destruktor, Tyrophagus putrescentie i Acarus siro. Wiele badań wykazało, że objawy alergiczne, szczególnie ze strony górnych dróg oddechowych nasilają się, gdy stężenie zarodników pleśni jest wysokie. Z grzybów występujących poza domem najsilniejsze reakcje alergiczne wywołują: Alternaria alternata, Stemphylium botryosum, Botrytis cinerea, Cladosporium herbarium i Cladosporium cladosporoides. Z grzybów występujących wewnątrz domów najsilniejsze reakcje wywołują Rhodotorula rubra, Sporobolomyces salmonicolort, Chaetomium globoscum i Cladosporium Sphaerospermum, Penicillium i Aspergillus. Grzyby różnią się, co do warunków wymaganych do ich wzrostu. Niektóre z nich ( Penicillium i Aspergillus) wymagają do swojego wzrostu relatywnie suchego klimatu. Nazywamy je kserofilicznymi. Natomiast inne takie jak Stachybotrys są hydrofiliczne, wymagające do swojego wzrostu wysokiej zawartości wody. Gatunki takie jak Alternaria, Cladosporium, Epicoccum i Aureobasidium mogą rosnąć na powierzchni liści drzew i innych roślin. Wiele grzybów używa drewna i celulozy jako źródła azotu. Grzyby saprofityczne rosną na rozpadających się resztkach roślin zawierających celulozę. Są też takie, które odżywiają się żywymi tkankami roślinnymi, w czasie wilgotnej pogody dobrze rosną Fusarium i Phoma. Także niektóre Ascorpores i Basidispores. W czasie suchej i wietrznej pogody dobre warunki do wzrostu mają: Alternaria, Cladosporium, Echinococum, Helminthosporium i Drechslera.

Alergeny pokarmowe
Alergia pokarmowa występuje u 8% dzieci poniżej 2 roku życia i około 2% ludzi dorosłych. Jest to choroba częsta. Dzieci są zwykle uczulone na jajka, mleko, orzechy ziemne, soję i pszenicę. Dorośli na orzechy (laskowe, ziemne i kasztanowe), ryby, owoce morza i niektóre owoce i warzywa. Uczulenie na niektóre alergeny (mleko i jajka) z wiekiem ustępuje. Natomiast uczulenie na orzechy i ryby utrzymuje się często do końca życia. Reakcje na pokarmy mogą być mediowane przez IgE lub przez inne nieatopowe mechanizmy. Jednak o prawdziwej reakcji alergicznej na pokarmy mówimy wówczas, gdy jest ona IgE-zależna. Alergia pokarmowa występuje u pacjentów atopowych tzn. takich, u których występuje jedna lub więcej chorób atopowych (pyłkowice, astmy, atopowe zapalenie skóry). Choroba ta też ma tendencje do występowania rodzinnego. Typowym obrazem alergii pokarmowej jest OAS ( oral allergy syndrom). Jest to świąd i pieczenie błony śluzowej policzków podniebienia przy spożywaniu świeżych owoców i jarzyn. Często też występują nudności i wymioty. Niektórzy pacjenci skarżą się na zmiany skórne i napady duszności. W cięższych przypadkach dochodzi do wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego. Wstrząs ten jest trudny do wykrycia gdyż często jego objawy występują bez manifestacji skórnej. Inną ważną manifestacją alergii pokarmowej jest atopowe zapalenie skóry. Częste próby prowokacyjne antygenami pokarmowymi zaostrza objawy A.Z.S. (atopowe zapalenie skóry).

951 myśli nt. „Leki na alergię – podstawy

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>